Bir kaç gün öncesine kadar ‘Ne zaman bitecek bu hamilelik, 9 ay ne kadar uzun bir zamanmış, ne zaman mıncıklayabileceğim Lalimi?’ diye söylenen ben, geçen gün doğuma ne kadar kaldığına dair gelen bir soruya verdiğim bir cevap karşısında irkildim – cevabı verene kadar durumu farketmemiş olmam da ayrı bir konudur – beş hafta kaldı! Beş hafta dediğin nedir ki, haftalardır ‘Şimdiden yapmamalıyım, son günlere bırakmalıyım.’ dediğim bir sürü işi yapmaya yeter mi acaba? Ne mi bu işler? Lal’in biri bizim odamızda biri kendi odasındaki yataklarını monte edip temizlemek, eşyalarını yıkayıp dolaplara yerleştirmek, eksiklerini tespit edip almak, süt pompası kiralama işlerini halledip gerekli parçaları almak, hastane odasını süsleme malzemelerini, odadaki ve sonrasında evdeki ikramları organize etmek yapmak ya da yaptırmak, hastane çantasını hazırlamak. Bütün bunlar eski Nilşen’in bir haftada rahat rahat tamamlayabileceği işlerken şu andaki koca göbekli, anında nefes nefese kalan, bir kaç saatte bir kestirme ihtiyacı hisseden Nilşen için 5 hafta az bile. Ayrıca, Lalişkoşumun erken gelmeye kalkısma ihtimali, anne babalarımız gelene kadar bu işleri bitirmeyi tercih etmem, son günlere denk gelen yılbaşı telaşı ve son günlerde zamanımın çoğunu yatay pozisyonda geçirebileceğimi de göz önüne alırsak son haftaya pek fazla iş bırakmamakta fayda var sanki.

Bu arada, Ece’nin arkadaşlarının arasında doğum günü Kasım ve Aralık aylarında olan o kadar çok çocuk varmış ki iki hafta önceden başlayıp doğuma bir hafta kalana kadar her haftasonumuzu doğum günü partilerinde geçiriyoruz. Haftasonlarında doğum günü partilerinden, Ece’yle gideceğimiz önceden planlanmış tiyatro gösterileri ve konserlerden arta kalan zamanlarda Serkan’la birlikte bebek alışverişlerimiz ve bebek mobilyası montaj çalışmalarını tamamlayacağız inşallah. Aylardır devam eden yan gelip yatma günlerim sona erdi, sanırım 🙂